[BT] May, 8th

posted on 08 May 2013 02:27 by komina in BT directory Fiction

 

 

เอนทรี่นี้ เป็นส่วนหนึ่งของ

 

 

 

 

May, 8th

May, 8th 2013

 

             เธอจำได้ว่าเคยพบเขามาก่อน แต่กลับจำได้ไม่แน่ชัดว่าเป็นที่ไหน อาจจะเป็นในบาร์ อาจจะเป็นที่งานเลี้ยงคริสต์มาส หรืออาจจะเดินสวนกันในเมือง

 

 

             คนที่เป็นตำรวจ...ชื่อ..?

             แดเนียล? แดน? เดฟ ?

             เดวิด?

 

             เอเลน่าวางไมโครโฟนลง ส่งสัญญาณบอกนักดนตรีว่าถึงเวลาพักของเธอแล้ว หญิงสาวก้าวเท้าลงจากเวทีที่ยกขึ้นสูงจากพื้นเล็กน้อย เท้าบนส้นเข็มพาเธอเดินไปจนถึงที่ที่เขานั่งอยู่

 

 

             “อยากขอเพลงอะไรมั้ยคะ คุณตำรวจ?”

 

 

             หล่อนยิ้มให้และนั่งลงข้างๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้คุยกับชายหนุ่มแบบ ‘เป็นเรื่องเป็นราว’มากกว่าเพียง ‘การแนะนำตัว’

 

             เขาทำท่าคิดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยชื่อเพลงที่เธอรู้จักดี

 

             “But not for meละกันครับ”

 

 

 

             They're writing songs of love, but not for me,

 

             A lucky star's above, but not for me,

 

             With love to lead the way,

 

             I found more clouds of grey,

 

             Than any Russian play could guarantee.

 

 

 

             เสียงดนตรีและคำร้องเด่นชัดขึ้นในหัว หล่อนมองรอยยิ้มบางๆบนใบหน้านั้น

 

             “อกหักอยู่หรือไงกันคะ”

 

             “เรื่องมันก็พักนึงแล้วล่ะครับ แต่ก็ยังอยากได้สาวน่ารักๆมาช่วยดามใจอยู่ดี”

 

 

             ปากหวานจริงเชียว

 

             น่าเล่นด้วยจริงๆ

 

 

             “...คุณร้องเพลงที่นี่เป็นประจำหรือเปล่า”

 

             “ฉันทำงานที่นี่นะคะ” ไม่ให้ร้องที่นี่ประจำแล้วจะให้ไปที่ไหนล่ะ “แต่วันอาทิตย์ถ้าไปทันก็ไปร้องเพลงที่โบสถ์บ้างค่ะ”

 

             ตลอดทั้งบทสนทนาเธอแทบไม่เห็นรอยยิ้มจางไปจากใบหน้าของเขา

 

             เธออยู่กับการแสดงมามากพอจนรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง

 

 

 

             ซ่อนอะไรอยู่งั้นหรือ?

 

 

 

             หล่อนมองนาฬิกา ก่อนเอ่ยขอตัวว่าต้องไปทำงานต่อ

 

 

 

 

             ดนตรีค่อยๆบรรเลงเชื่องช้า เธอมองเนื้อเพลงในสมาร์ทโฟนชั่วครู่ ก่อนเริ่มร้องตาม

 

 

 

             เอเลน่าเห็นซาเวียร์เริ่มชวนเดวิดคุย เธอแอบขำอยู่ในใจเงียบๆ ตั้งแต่ชีล่าต้องเลี้ยงดูเด็กทารกตัวน้อยจนไม่มีเวลามาเฝ้าบาร์ได้บ่อยๆเหมือนเคย หล่อนมักจะเห็นคุณพระอาทิตย์มาคอยคุมร้านแทนจนเคยชินแล้ว แต่บาร์ก็ปิดเร็วกว่าปกติ เอเลน่ารู้ดีว่าเพราะอะไร

 

 

 

             ครอบครัวสุขสันต์

 

             ที่เป็นราวกับภาพในฝันของเธอ

 

 

             ชั่วครู่หนึ่งที่เธอรู้สึกปวดแปลบขึ้นมา แต่ความเจ็บปวดนั้นจางหายไปในแทบทันที หล่อนเลือกที่จะไม่ใส่ใจมัน และขับขานบทเพลงต่อไปแทน

 

 

 

             ไม่มีอะไร

 

             แต่ความเจ็บปวดยังทิ้งร่องรอยบางเบาเอาไว้

 

             ราวกับแผลเป็น

 

 

             ’กำมะหยี่สีดำ’แก้วนั้นช่วยพอทำให้เธอลืมไปได้...ว่าบาดแผลนั้นไม่ได้มีอยู่

 

 

 

 

 

             เดวิดเสนอตัวว่าจะไปส่งที่บ้าน

 

             หล่อนไม่ได้ปฏิเสธ อย่างน้อยการมีเพื่อนร่วมทางระหว่างกลับบ้านก็ทำให้เธอไม่คิดฟุ้งซ่านมากนัก

 

 

             บทสนทนาวนกลับมาที่ ‘คนที่ไม่ได้มีไว้เพื่อเรา’ อีกครั้ง

 

 

 

             “บางทีความรู้สึกห่างไกล มันก็ยิ่งทำให้โหยหามากขึ้นไปอีกนะ”

 

             เดวิดว่าพร้อมรอยยิ้ม

 

 

             แต่สำหรับเธอ บางครั้งมันกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

 

 

 

 

             ยิ่งใกล้

 

             ยิ่งทรมาน

 

 

             “ก็ไม่แปลกนี่คะ โดยเฉพาะถ้ามันยังแผลใหม่อยู่น่ะ....แต่ว่าไงดีล่ะ เวลาแล้วก็ใจของคุณจะรักษาคุณเองแหละค่ะ”

 

             หล่อนจำได้ว่าตอบไปแบบนั้น

 

             คำตอบของเดวิดทำให้เธอประหลาดใจ

 

             “ผมว่าความเจ็บปวดแบบนี้มันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นะ”

 

             “......เสพติดความเจ็บปวดเหรอคะ”

 

             เขาหัวเราะ

 

             “ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ แต่มันทำให้รู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่น่ะ....ยังไงคนเราก็หนีความเจ็บปวดไม่พ้นนี่นา ปรับตัวให้ชินกับมันไม่ดีกว่าเหรอ”

 

 

             ชินงั้นเหรอ

 

             เธอคงชินกับมันมานานแล้วกระมัง

 

 

             “ชินก็จริงแต่อย่าจมปลักอยู่กับมันล่ะกันค่ะ”

 

 

 

             คำพูดที่ดูสวยหรู

 

             แต่เธอทำไม่ได้

 

 

 

 

             เดวิดเดินกลับไปแล้ว เธอล็อกประตูรั้วแล้วเดินเข้าไปในบ้าน คาร์ลส่งเสียงแหลมแบบนกแก้วทักทาย เอเลน่ายิ้มให้มัน ก่อนพบว่าในจานอาหารนกที่เธอจำได้ว่าเหลือน้อยกว่านี้ตอนออกไปนั้นเต็มเปี่ยม

 

 

 

             ยิ่งใกล้กลับยิ่งทรมาน

 

 

 

             กระดาษโน้ตใบเล็กๆถูกวางไว้ไม่ห่างกัน มีข้อความสั้นๆถูกเขียนเอาไว้บนนั้นด้วยลายมือที่แสนคุ้นเคย

 

 

 

 

                                       ทำสตูเอาไว้ให้ อย่าลืมอุ่นกินด้วยล่ะ

 

                                                                              -อเล็กซ์

 

 

 

 

 

             แผลเป็นเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

 

             เธอทรุดลงกับพื้น

 

 

 

 

             ทำไมกัน ?

 

 

 

 

 
แฮ่ !
 
ที่จริงข้ามขั้นมาพอดู ใครอยากอ่านแบบย่อๆไปอ่านในเพจเอานะคะ (.....)
โอเค ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ........
 
ไว้เจอกันเอนทรี่หน้านะคะ
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่รู้ว่าจะเม้นอะไรดี แต่ว่า
*กอดแน่นๆ นะเอล*
ขอบคุณสำหรับตอนดีๆ ชอบตอนนี้มากเลยละ
รู้สึกเข้าใจเอลมากขึ้นเยอะเลย

#3 By SIN*SIN on 2013-06-15 01:31

ดีนะที่สวิตรเปิดเพลงไกลแค่ไหนคือใกล้อยู่ในวงเล็บ
นี่มันเกรียนมากขิง

ขอให้ทุกปัญหาคลี่คลายนะคะ
ดีใจที่ได้อ่าน

#2 By เมพหมี shakri on 2013-05-08 11:08

แงงง ทรุดลงไปกอดเอลๆ 
โอ๋นะ เหมือนลูกเราไปสะกิดแผลเลยอ่ะ ฮือ 
แล้วก็ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันน้า ฮือๆ
เดวิดมันแอร์เฮดดด พูดไรอย่าไปใส่ใจมากเลย
ก็อยากให้เอลหาทางออกที่ดีให้กับตัวเองได้นะ
ขอให้โชคดีกับคุณพี่นะจ๊ะ... 

#1 By ยู่ยี่. on 2013-05-08 03:20